140 lines
4.4 KiB
Groff
140 lines
4.4 KiB
Groff
|
||
|
||
Numquid in hac, Lycida, vidisti forte iuvencam
|
||
valle meam? solet ista tuis occurrere tauris,
|
||
et iam paene duas, dum quaeritur, eximit horas;
|
||
nec tamen apparet. duris ego perdita ruscis
|
||
|
||
iam dudum nullus
|
||
dubitavi crura rubetis
|
||
scindere, nec quicquam post tantum sanguinis egi.
|
||
|
||
|
||
non satis attendi: nec enim vacat. uror, Iolla,
|
||
uror, et immodice: Lycidan ingrata reliquit
|
||
Phyllis amatque novum post tot mea munera Mopsum.
|
||
|
||
|
||
mobilior ventis o femina! sic tua Phyllis:
|
||
quae sibi, nam memini, si quando solus abesses,
|
||
mella etiam sine te iurabat amara videri.
|
||
|
||
|
||
altius ista querar, si forte vacabis, Iolla.
|
||
has pete nunc salices et laevas flecte sub ulmos.
|
||
nam cum prata calent, illic requiescere noster
|
||
taurus amat gelidaque iacet spatiosus in umbra
|
||
et matutinas revocat palearibus herbas.
|
||
|
||
|
||
non equidem, Lycida, quamvis
|
||
contemptus,
|
||
abibo.
|
||
Tityre, quas dixit, salices pete solus et illinc,
|
||
si tamen invenies, deprensam verbere multo
|
||
huc age; sed fractum referas hastile memento.
|
||
nunc age dic, Lycida: quae noxam
|
||
magna tulere
|
||
iurgia? quis vestro deus intervenit amori?
|
||
|
||
|
||
Phyllide contentus sola (tu testis, Iolla)
|
||
Callirhoen sprevi, quamvis cum dote rogaret:
|
||
en, sibi cum Mopso calamos intexere cera
|
||
incipit et puero comitata sub ilice cantat.
|
||
|
||
haec ego cum vidi, fateor, sic intimus arsi,
|
||
ut nihil ulterius tulerim. nam protinus ambas
|
||
diduxi
|
||
tunicas et pectora nuda cecidi.
|
||
Alcippen irata petit dixitque: "relicto,
|
||
improbe, te, Lycida, Mopsum tua Phyllis amabit."
|
||
nunc penes Alcippen manet; ac ne forte negetur,
|
||
|
||
a! vereor; nec tam nobis ego Phyllida reddi
|
||
exopto quam cum
|
||
Mopso iurgetur anhelo.
|
||
|
||
|
||
a te coeperunt tua iurgia; tu prior illi
|
||
victas tende manus; decet indulgere puellae,
|
||
vel cum prima nocet. si quid mandare iuvabit,
|
||
sedulus iratae contingam nuntius aures.
|
||
|
||
|
||
|
||
iam dudum meditor, quo Phyllida carmine placem.
|
||
forsitan audito poterit mitescere cantu;
|
||
et solet illa meas ad sidera ferre Camenas.
|
||
|
||
|
||
dic age; nam cerasi tua cortice verba notabo
|
||
et decisa feram rutilanti carmina libro.
|
||
|
||
|
||
"has tibi, Phylli, preces iam pallidus, hos tibi cantus
|
||
dat Lycidas, quos nocte miser modulatur acerba,
|
||
dum flet et excluso
|
||
disperdit
|
||
lumina somno.
|
||
non sic destricta marcescit turdus oliva,
|
||
non lepus, extremas legulus cum sustulit uvas,
|
||
ut Lycidas domina sine Phyllide tabidus erro.
|
||
te sine, vae misero, mihi lilia nigra videntur
|
||
|
||
nec sapiunt fontes et acescunt vina bibenti.
|
||
at si tu venias, et candida lilia fient
|
||
et sapient fontes et dulcia vina bibentur.
|
||
ille ego sum Lycidas, quo te cantante solebas
|
||
dicere felicem, cui dulcia saepe dedisti
|
||
oscula nec medios dubitasti rumpere cantus
|
||
atque inter calamos errantia labra petisti.
|
||
a dolor! et post haec placuit tibi torrida Mopsi
|
||
vox et carmen iners et acerbae stridor avenae?
|
||
quem sequeris? quem, Phylli, fugis? formosior illo
|
||
dicor, et hoc ipsum mihi tu iurare solebas.
|
||
sum quoque divitior: certaverit ille tot haedos
|
||
pascere quot nostri numerantur vespere tauri.
|
||
quid tibi quae nosti referam? scis, optima Phylli,
|
||
quam numerosa meis siccetur bucula mulctris
|
||
et quam multa suos suspendat ad ubera natos.
|
||
sed mihi nec gracilis
|
||
sine te fiscella salicto
|
||
texitur et nullo tremuere coagula lacte.
|
||
quod si dura times etiam nunc verbera, Phylli,
|
||
tradimus ecce manus: licet illae vimine torto,
|
||
si libet,
|
||
et lenta post tergum vite domentur,
|
||
ut mala nocturni religavit bracchia Mopsi
|
||
Tityrus et furem medio suspendit ovili.
|
||
accipe, ne dubites,
|
||
meruit manus utraque poenas.
|
||
his tamen, his isdem manibus tibi saepe palumbes,
|
||
saepe etiam leporem decepta matre paventem
|
||
misimus in gremium; per me tibi lilia prima
|
||
contigerunt primaeque rosae: vixdum bene florem
|
||
|
||
degustarat
|
||
apis, tu cingebare coronis.
|
||
aurea sed forsan mendax tibit munera iactat,
|
||
qui metere occidua ferales nocte lupinos
|
||
dicitur et cocto pensare legumine panem:
|
||
qui sibi tunc felix, tunc fortunatus habetur,
|
||
vilia cum subigit manualibus hordea saxis.
|
||
quod si turpis amor precibus, quod abominor, istis
|
||
obstiterit, laqueum miseri nectemus ab illa
|
||
ilice, quae nostros primum violavit amores.
|
||
hi tamen ante mala figentur in arbore versus:
|
||
'credere, pastores, levibus nolite puellis;
|
||
Phyllida Mopsus habet, Lycidan habet ultima rerum.' "—
|
||
nunc age, si quicquam miseris succurris, Iolla,
|
||
perfer et exora modulato Phyllida cantu.
|
||
ipse procul stabo vel acuta carice tectus
|
||
vel propius latitans vicina sepe sub horti.
|
||
|
||
|
||
ibimus: et veniet, nisi me praesagia fallunt.
|
||
nam bonus a! dextrum
|
||
fecit mihi Tityrus omen,
|
||
qui redit inventa non irritus ecce iuvenca.
|