122 lines
3.7 KiB
Groff
122 lines
3.7 KiB
Groff
|
||
|
||
Lentus ab urbe venis, Corydon; vicesima certe
|
||
nox fuit,
|
||
ut nostrae cupiunt te cernere silvae,
|
||
ut tua maerentes exspectant iubila tauri.
|
||
|
||
|
||
o piger, o duro non mollior axe, Lycota,
|
||
qui veteres fagos nova quam spectacula mavis
|
||
cernere, quae patula iuvenis deus edit harena.
|
||
|
||
|
||
mirabar, quae tanta foret tibi causa morandi,
|
||
cur tua cessaret taciturnis fistula silvis
|
||
et solus Stimicon caneret pallente corymbo:
|
||
quem sine te maesti tenero donavimus haedo.
|
||
nam, dum lentus abes, lustravit ovilia Thyrsis,
|
||
iussit et arguta iuvenes certare cicuta.
|
||
|
||
|
||
sit licet
|
||
invictus Stimicon et praemia dives
|
||
auferat, accepto nec solum gaudeat haedo,
|
||
verum tota ferat quae lustrat ovilia Thyrsis:
|
||
non tamen aequabit mea gaudia; nec mihi, si quis
|
||
omnia Lucanae donet pecuaria silvae,
|
||
grata magis fuerint quam quae spectavimus
|
||
urbe.
|
||
|
||
|
||
dic age dic, Corydon, nec nostras invidus aures
|
||
despice:
|
||
non aliter certe mihi dulce loquere
|
||
quam cantare soles, quotiens ad sacra vocatur
|
||
aut fecunda Pales aut pastoralis Apollo.
|
||
|
||
|
||
|
||
vidimus in caelum trabibus spectacula textis
|
||
surgere, Tarpeium prope despectantia culmen;
|
||
emensique
|
||
gradus et clivos lene iacentes
|
||
venimus ad sedes, ubi pulla sordida veste
|
||
inter femineas spectabat turba cathedras.
|
||
nam quaecumque patent sub aperto libera caelo,
|
||
aut eques aut nivei loca densavere tribuni.
|
||
qualiter haec patulum concedit vallis in orbem
|
||
et sinuata latus resupinis undique silvis
|
||
inter continuos curvatur concava montes:
|
||
sic ibi planitiem curvae sinus ambit harenae
|
||
et geminis medium se molibus alligat ovum.
|
||
quid tibi nunc referam, quae vix suffecimus ipsi
|
||
per partes spectare suas? sic undique fulgor
|
||
percussit. stabam defixus et ore patenti
|
||
cunctaque mirabar necdum bona singula noram,
|
||
cum mihi iam senior, lateri qui forte sinistro
|
||
iunctus erat, "quid te stupefactum, rustice," dixit
|
||
"ad tantas miraris opes, qui nescius auri
|
||
sordida tecta, casas et sola mapalia nosti?
|
||
en ego iam
|
||
tremulus iam
|
||
vertice canus et ista
|
||
factus in urbe senex stupeo tamen omnia: certe
|
||
vilia sunt nobis, quaecumque prioribus annis
|
||
vidimus, et sordet quicquid spectavimus olim."
|
||
|
||
|
||
|
||
balteus en gemmis, en illita porticus auro
|
||
certatim radiant; nec non, ubi finis harenae
|
||
proxima marmoreo praebet spectacula muro,
|
||
sternitur adiunctis ebur admirabile truncis
|
||
et coit in rotulum, tereti qui lubricus axe
|
||
impositos subita vertigine falleret ungues
|
||
excuteretque feras. auro quoque torta refulgent
|
||
retia, quae totis in harenam dentibus exstant,
|
||
dentibus aequatis; et erat (mihi crede, Lycota,
|
||
si qua fides) nostro dens longior omnis aratro.
|
||
ordine quid referam? vidi genus omne ferarum,
|
||
hic niveos lepores et non sine cornibus apros.
|
||
hic raram silvis etiam, quibus editur, alcen.
|
||
vidimus et tauros, quibus aut cervice levata
|
||
deformis scapulis torus eminet aut quibus hirtae
|
||
iactantur per colla iubae, quibus aspera mento
|
||
barba iacet tremulisque rigent palearia setis.
|
||
nec solum nobis silvestria cernere monstra
|
||
contigit: aequoreos ego cum certantibus ursis
|
||
spectavi vitulos et equorum nomine dictum,
|
||
sed deforme pecus, quod in illo nascitur amne
|
||
qui sata riparum vernantibus
|
||
irrigat undis.
|
||
a! trepidi, quotiens sola discedentis
|
||
harenae
|
||
|
||
vidimus inverti,
|
||
ruptaque voragine terrae
|
||
emersisse feras; et in isdem saepe cavernis
|
||
aurea cum subito
|
||
11
|
||
creverunt arbuta nimbo.
|
||
|
||
|
||
o felix Corydon, quem non tremebunda senectus
|
||
impedit! o felix, quod in haec tibi saecula primos
|
||
indulgente deo demittere contigit annos!
|
||
nunc, tibi si propius venerandum cernere numen
|
||
fors
|
||
dedit et praesens vultumque habitumque notasti,
|
||
dic age dic, Corydon, quae sit mihi
|
||
forma deorum.
|
||
|
||
|
||
o utinam nobis non rustica vestis inesset:
|
||
|
||
vidissem propius mea numina! sed mihi sordes
|
||
pullaque paupertas et adunco fibula morsu
|
||
obfuerunt. utcumque tamen conspeximus ipsum
|
||
longius; ac, nisi me visus decepit, in uno
|
||
et Martis vultus et Apollinis esse putavi.
|
||
|